Συγγραφή: Φρόσω Μπενετή, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας [Ψυχοενεργειακή Αναλύτρια – Κλινική Επόπτρια]
Πηγή: Μπενετή, Φ. (2020). Εμψύχωση ομάδας με τη Συνθετική Παιγνιόδραση. Η εμψύχωση (α’ τόμος)
Η εμψύχωση ομάδας με τη Συνθετική Παιγνιόδραση®, μπορεί να δώσει μια νέα διάσταση στην έννοια της διδασκαλίας, καθώς μεταλαμπαδεύει τη γνώση με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Ενθαρρύνει τη δημιουργία αυθεντικών σχέσεων, μέσα από έναν ανθρώπινο και γνήσιο τρόπο επικοινωνίας και μετάδοσης του γνωστικού αντικειμένου.
Η εμψύχωση έρχεται να συμπληρώσει το κενό που υπάρχει στη σχέση όσων δουλεύουν με ανθρώπους και ομάδες. Η μαθητεία αυτή, όπως έχει ειπωθεί, στηρίζεται στη μεταλαμπάδευση κι όχι απλώς στη μεταφορά πληροφορίας και γνώσης. Η εστίασή της στον ανθρώπινο παράγοντα την καθιστά ένα ξεχωριστό γνωστικό αντικείμενο.
Πολύ συχνά με ρωτούν, τι είναι εμψύχωση; Παραθέτω τον ορισμό που δίνει το Επίτομο λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής του Π. Δορμπαράκη (1995) «Εμψύχωσις: Μετάδοση ζωής, ζωογόνησις».
Κατά μία έννοια λοιπόν, εμψυχώνω σημαίνει «δίνω ψυχή». Επειδή όμως η ψυχή υπήρχε εκ των προτέρων, θα έλεγα καλύτερα «καλλιεργώ την ψυχή», της δίνω χώρο να εκδιπλώσει το δυναμικό της, να εκφραστεί και να παίξει. Στους Αρχαίους χρόνους, το παιχνίδι θεωρούταν η έκφραση της θεϊκής υπόστασης στον άνθρωπο. Στα δικά μας χρόνια, όμως, έχει υποτιμηθεί. Το παιχνίδι είναι βασικό στοιχείο της ψυχής και γι’ αυτό παίζοντας μας δίνεται η δυνατότητα να έρθουμε πιο κοντά στο βαθύτερο εαυτό μας, στην ψυχή μας.
Ο τρόπος που διδάσκουμε, εμψυχώνουμε, μεταλαμπαδεύουμε τη γνώση στους ανθρώπους μας, έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι το ίδιο το γνωστικό αντικείμενο. Δηλαδή «το μέσο είναι το μήνυμα». Το στοιχείο που διαφοροποιεί την εμψύχωση με τη Συνθετική Παιγνιόδραση® από την κλασσικού τύπου διδασκαλία είναι ότι εστιάζει στην ουσιαστική μεταλαμπάδευση της γνώσης και την καθιστά μία δημιουργική διαδικασία. Ο καθοδηγητής δε χρειάζεται να κατέχει μόνο το γνωστικό αντικείμενο αλλά και να γνωρίζει τον τρόπο να το μεταδώσει στους μαθητές του.
Η τέχνη της εμψύχωσης φωτίζει το ανθρώπινο στοιχείο κι αυτό αναδεικνύει τη σπουδαιότητά της. Το συνθέτει με οποιοδήποτε γνωστικό αντικείμενο, γιατί τίποτα δεν έχει αξία χωρίς αυτό. Καμία γνώση δεν μπορεί να σταθεί χωρίς το ανθρώπινο στοιχείο και κανένας δάσκαλος δε θα μπορέσει ποτέ να εμπνεύσει και να επιδράσει δημιουργικά σε κανένα μαθητή του.
Η εμψύχωση προϋποθέτει την επαφή του εμψυχωτή με τον εαυτό του και τους άλλους ανθρώπους. Καταργεί τη σχέση εξουσίας στη σχέση δασκάλου – μαθητή. Είναι μία δράση κατά του διαχωρισμού και της χωριστικότητας. Είναι το «εμείς» κι όχι το «εγώ». Είναι η διαδικασία εκμάθησης του σχετίζεσθαι. Βοηθά τους συμμετέχοντες να αναγνωρίσουν τα αντιθετικά τους στοιχεία, να εναρμονιστούν με τη φύση τους, να επικοινωνήσουν ουσιαστικά με τον εαυτό τους και τα μέλη της ομάδας, και να συνθέσουν όλα όσα γνωρίζουν.
Η εμψύχωση προϋποθέτει απόλυτη αγάπη κι αφοσίωση, πλήρη δέσμευση σε αυτό το σκοπό, μεθοδολογία, διαρκή έρευνα, σχεδιασμό, επανεξέταση, αξιολόγηση, ατελείωτους πειραματισμούς, ευρύτητα αντίληψης, διαλλακτικότητα, ευελιξία, δεξιότητες επικοινωνίας κι αρκετά ακόμη τα οποία θα δούμε αναλυτικά στον τόμο που θα ακολουθήσει.
Στην πορεία μου έχω γνωρίσει πολλούς υπέροχους δασκάλους που κατέχουν άριστα το αντικείμενό τους αλλά υστερούν στην επικοινωνία τους με τους ανθρώπους. Κι έχω γνωρίσει άλλους που δεν έχουν ακόμη τόσο μεγάλη πείρα σε αυτό που διδάσκουν αλλά το αγαπούν βαθιά και τα καταφέρνουν περίφημα.
Τα παραπάνω λόγια σαν μια μικρή αφύπνιση κι υπενθύμιση για εμάς που ασχολούμαστε με τη διδασκαλία και ξεχνάμε τα υπόλοιπα. Ξεχνάμε ότι την επιλέξαμε, γιατί μας αρέσει να διδάσκουμε.
Η εμψύχωση, η χαρά και το παιχνίδι είναι, προσωπικά, τρόπος ζωής. Είναι επιλογή. Είναι θέση. Αυτή ακριβώς είναι κι η πρόταση αυτού του εγχειρίδιου: Η εμψύχωση όχι μόνο ως μαθητεία, αλλά ως τρόπος ζωής.
Βιβλιογραφία:
ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗ, Π. (1995), Επίτομον λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Αθήνα: Εστία.