Συγγραφή: Φρόσω Μπενετή, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας [Ψυχοενεργειακή Αναλύτρια]
Κάθε χρόνο γύρω στις 20 ή 21 Μαρτίου συμβαίνει ένα ιδιαίτερο αστρονομικό φαινόμενο: η εαρινή ισημερία. Τη στιγμή αυτή ο Ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον ουράνιο ισημερινό. Ως αποτέλεσμα, η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας είναι σχεδόν ίση. Η λέξη ισημερία προέρχεται από τις λέξεις «ίση» και «ημέρα», δηλώνοντας ακριβώς αυτή τη σχεδόν τέλεια ισορροπία φωτός και σκοταδιού.
Η εαρινή ισημερία σηματοδοτεί την έναρξη της άνοιξης στο βόρειο ημισφαίριο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η διάρκεια της ημέρας αρχίζει να αυξάνεται σταδιακά. Το φως κερδίζει λίγο λίγο περισσότερο χώρο μέσα στον κύκλο του χρόνου.
Η φύση γνωρίζει καλά αυτή τη μετάβαση. Ακολουθεί αυτή τη μεταβολή με έναν τρόπο σχεδόν αθόρυβο, αλλά σταθερό. Οι σπόροι έχουν ήδη ξεκινήσει τις εσωτερικές τους διεργασίες μέσα στο χώμα. Τα φυτά προετοιμάζονται για την περίοδο της ανάπτυξης και της άνθησης. Η αλλαγή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη πριν ακόμη γίνει πλήρως ορατή.
Η στιγμή της ισημερίας μοιάζει με ένα σημείο ισορροπίας μέσα στον ετήσιο κύκλο. Για λίγο, το φως και το σκοτάδι μοιράζονται τον χρόνο με ακρίβεια. Ένα πέρασμα από την εσωστρέφεια του χειμώνα προς την εξωστρέφεια της άνοιξης.
Στην ανθρώπινη εμπειρία, τέτοιες στιγμές έχουν ιδιαίτερη αξία. Δημιουργούν χώρο για παρατήρηση. Μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε πού βρισκόμαστε μέσα στον δικό μας κύκλο, τι έχει ήδη ωριμάσει και τι αρχίζει να αναδύεται. Υπάρχουν περίοδοι συγκέντρωσης και περίοδοι έκφρασης, στιγμές εσωτερικής ωρίμανσης και στιγμές που κάτι από αυτά που καλλιεργήθηκαν αρχίζει να φανερώνεται.
Η εαρινή ισημερία φέρνει μαζί της αυτή την αίσθηση μετάβασης. Την αίσθηση της κίνησης προς το φως. Μια φυσική υπενθύμιση ότι κάθε κύκλος περιέχει ένα σημείο ισορροπίας πριν η κίνηση συνεχιστεί προς μια νέα κατεύθυνση.
Έτσι, ο χρόνος προχωρά κυκλικά. Και μέσα σε αυτούς τους κύκλους και τα σημεία ισορροπίας, ο άνθρωπος βρίσκει ευκαιρίες να παρατηρεί, να κατανοεί και να συνεχίζει την πορεία του με μεγαλύτερη επίγνωση.